De dode schoentjes

Stukgedanst, stukgezwansd. Net als de rode schoentjes. M’n ouwe Onitsuka Tiger-sneakers.

Toen ik er voor het eerst een stapje mee in de wereld zette, wou menig homie graag in m’n bruine basketsloefkes staan. Niet omdat omdat de wereld dan plotsklaps ook aan hun voeten zou gaan liggen. Maar het zou toch al een eerste stap naar de wereld van sexy en vrij hard to get wezen. Kortom op dezelfde leest geschoeid als ik. *kuch.*

In de wintersolden van vorig jaar was het nochtans geen liefde op het eerste gezicht met m’n koffiebruine stappers. De lage prijs, het moet amper 30 euro zijn geweest, voor de hoge sneakers trok wel m’n aandacht. En toen ze de kans kregen om zich aan m’n pootjes te nestelen, werd ik meteen onder de voet gelopen door hun comfyness.

Nadat m’n schoentje dagen en vooral stevige nachtjes stevig hebben gestapt, tegen fiets-, auto-, effectenpedalen en sporadisch een scheen hebben gestoempt, me vaak behoedt hebben voor een stuk in m’n voeten, … Liepen ze de jongste maand op hun allerlaatste benen.

Bij gebrek aan een president in de Lage Landen om zich op te botvieren, moest ik een alternatief waardig einde uit m’n botten zien te slaan voor de oude schoentjes.

Om te voorkomen dat ik naast m’n schoenen zou gaan lopen, keet zou beginnen schoppen, uit m’n sloffen zou schieten, geen maat meer kon houden, of de schoenmaker met m’n voeten zou beginnen spelen door me een hak te zetten, heb…

… Heb ik ten lange laatste  m’n stoute schoenen aangetrokken, de Onitsuka’s een allerlaatste keer dubbel geknoopt,  … opgeknoopt.

Het schoentje bleef knellen bij de erfrechten, tot ik bij de lokale parenclub Torfs tot een minnelijk soldenschikking van 25 euro kwam. Sindsdien hebben m’n trouwe Asics loopschoenen er met de Lo Whizzers twee casual adoptiebroertjes bij.

Wij verkondigen uw dood en belijden tot Gij wederkeert dat Gij verrezen zijt, in onderstaand filmpje (via). Genoeg geshoegazed/t nu.

8 Reacties op “De dode schoentjes”


Laat een reactie achter