Archief voor de 'lifelog' Categorie

aaiHoek

Geschreven op 12 april 2010 in lifelog, nieuws en sport. 2 Reacties

Op een paar pagina’s na was ik bijna zo plat als een iBook, vanmiddag.

Voor het eerst dit jaar had ik de tijd gevonden om m’n koersfietsje van stal te halen. Zonnig maar pokkewinderig weer. Perfect dus om een kilometertje of 40 tegen de wind te gaan boksen in de Wase/Zeeuwse polders, ver weg van het drukke verkeer.

Tandwieltjes en ketting lekker ingevet, ik nog met een paar kilootjes wintervet.
Nog geen 600 meter zat ‘k in het zadel of de pret sloeg om in doodsangst…

Tussentijdse disclaimer: Nee, bibi is geen typische wielerterrorist die alle verkeersregels aan zijn klikpedaal lapt. Integendeel.

… Een truck met een extra lange vracht poutrels haalt me in, wijkt uit naar rechts, en komt me doodleuk van het fietspad maaien.

De wielen van de opligger zie ik naast me akelig dichtbij komen. Ik zoek een vluchtroute, probeer een vreselijke herinnering* te verdringen… duik de veilige berm in. (Merci, mountainbike-skills.)
Oef.

Het wegmonster stopt wat verderop. Ik rij links langs het gevaarte en gesticuleer naar de monstertruckdriver dat ie godverdomme beter uit z’n doppen had moeten kijken. Hij maakt een wegwerpgebaar.

Wel meneer de truckchauffeur, u beseft het misschien niet, maar ik had een paar seconden geleden een beetje dood kunnen eindigen in uw dode hoek.
Net als m’n dorpsgenoot vorige week. *Net als m’n opa vorige jaar. Net als zo’n 5 à 10 Belgische fietsers per jaar.

  • Als dat om de twee jaar hetzelfde aantal slachtoffers maakt als een tragisch treinongeluk
  • Als je bijna geen nieuwe auto meer kan kopen zonder parkeerhulp
  • Als er zelf-remmende Volvo’s rondrijden
  • Als we onszelf robocopwise kunnen bekleden met bluetooth-oortjes, hartslagmeters en gps-geriefjes …

Waarom kan een vrachtwagen die een kapitaal kost en vervoert dan niet uitgerust worden met een afdoend systeem dat deze domme ongevallen voorkomt?
Stel ik dan een heel domme vraag, of maak ik niet de juiste kosten-batenanalyse? Bon, ‘k ga nu ff m’n huiswerk maken en het oude fietsrapport van het BIVV lezen.

Huisje (met tuintje met boompjes)

Geschreven op 29 december 2009 in lifelog, media en verbouwen. 5 Reacties

Was 2007 het jaar waarin m’n droomauto onder m’n kont geschoven werd, en 2008 het annus waarin een droomjob onder m’n anus geschoven werd…
Dan was 2009 het jaar waarin de koopakte van m’n droomhuisje in m’n handen geschoven werd.

En dat ging ongeveer ongelooflijk zo:
Jarenlang leidden m’n looprondes me langs een leegstaand huisje. Een übergezellig keetje midden in de natuur.

Tussen de soep en de patatten had ‘k bij de mammie eens laten vallen dat die leegstand toch onbegrijpelijk was. Als vrouw van de dorpswereld wist mams meteen wie dit huisje zo verwaasloosde, en ze sprak de vrouw des huizes er op straat eens over aan.

Sterren komen, sterren gaan… Een jaar later belt de eigenaar bij me aan, en laat het niet mis verstaan: “Ik verkoop mijn huis en jij krijgt het recht van eerste koop.”

Na een nachtje slapen om te beslissen en een 14-tal slapeloze nachten mijmeren over centen (banken, excel-sheets … the works) zette meneer de notaris koffie en zette ik in ruil een krabbel zwart op wit.

En nu dansen CAD en (iMac)-muis op de tekentafel van een bevriende architecte. En zoals je op dit voorproefje al een piepklein beetje kan zien, heeft die kaas gegeten van verbouwen.

Sounds and looks like a plan

Sounds and looks like a plan

En zoals het er nu naar uitziet, wordt 2010 dus het jaar waarin ik vooral naar bouwvakkersdecolletés zal mogen loeren… :s

Saab is dood

Geschreven op 19 december 2009 in auto en lifelog. 1 Reactie

Share photos on twitter with TwitpicIk ben in rouw. Saab, één van m’n geliefde love marks … is niet meer. *Snik*
General Motors heeft gisteren beslist de stekker uit de hart-longmachine te trekken, waaraan het Europese adoptiefkind al jaren hing. *Snotter*

Saab was nochtans een schoon kind. Slim ook, want de Opel Insignia, een knap nichtje, heeft onderhuids een koppel oren en (veer)poten van Saab meegekregen.

Saab had ook slechte vrienden; liet zich alleen rijden door rare mensen, hoorde ik vorige week nog op Radio 1.

Maar van een mooie tafel kan je volgens de volksmond niet eten, zodoende zette obese moeder GM het zorgenkind in de etalage, waar het een zware luchtfilteronsteking opliep…

Op intensive car care gaf kwakzalver Koenigsegg eerst nog een vale sprankel hoop. Maar toen de Skepp-ziekenkas die homeopathie niet wou terugbetalen was alle hoop verloren en kwamen alleen de charlatans van Spyker nog doodleuk… nagel aan Saabs doodskist spelen.

Met Saab sterft straks ook de ongeboren 9-5, de nieuwe turbo-toddler uit Trolhättan, waarvoor de kinderkamer/productielijn al stilletjes werd ingericht. Maar kleine Saab is dus niet meer uit het ziekbed geraakt. Hetzelfde lot als Ariel Atom Ariel Sharon beschoren.

En dus wacht Saab een stille Schiavo-dood. Op het forum wordt de koffietafel voorbereid en thuis heb ik alvast een bescheiden mausoleum ingericht met daarin het gewaxte lichamen van een 9-3 SE Cabrio. Een bloedsnelle en blacksludgeloze bolide die mijn hartje nog altijd sneller doet slaan.

Lekker ding, Saab zacht.

Wat wordt de nieuwe fiets van (db)?

Geschreven op 6 april 2009 in design, lifelog en sport. 5 Reacties

M’n lange lijf is tot op de millimeter opgemeten door de fietsenmaker, vanmiddag. Een andere vent aan m’n lijf laten frunniken doe ik niet onmiddellijk voor mijn plezier. Maar het hogere doel is wel Machiavellistisch piacevole: een nieuwe, perfect afgestelde koersfiets.

De racemachine waarop ik de jongste twee jaar duizenden kilometers sjeesde is een derdehandse Eddy Merckx met alle -pardon me vélofrench- toeters en bellen… van een jaar of 7 geleden. En die fiets zit me niet als gegoten, zoals m’n mountainbike dat modderfiguurlijk wel doet.

mtbDie mountainbike was nochtans een goedkoop eindereeksje van Ridley. De meeste sportfietsfreaks hebben zo de belachelijke gewoonte om een fietsmodel na één jaar als passé te bestempelen. Die idée fixe wordt hen aangepraat door fietsfabrikanten die elk jaar nieuwe/andere stickertjes op hun fietsjes hangen, terwijl de fiets onderhuids meestal de oude blijft.

Nadat de fietsenmarchand mijn armen, benen, schouderbreedte, … schofthoogte had opgemeten, bleek die mountainbike me op het lijf te zijn geschreven. Meegenomen was ook dat die fiets er ook nog verdomd strak uitzag: een donkergrijs kader, met zwarte décals en witte belettering. Dat assorteert mooi bij m’n sobere fietsgarderobe.

Want zo’n drukbedrukt sponsorspandex van foute kantelpoortproducenten komt niet aan mijn lijf. Of de dégoutante overtreffende trap: op zondagochtend met hun overmaatse bierspieren in zo’n pakje van een professionele wielerploeg kruipen. Alsof je daardoor plotstraps forse Boonen-benen krijgt, forse broekvulling incluis.

Hoewel, voor één teamoutfit wil ik alvast een uitzondering maken: die van Cervélo. Want zoals Robin bij de Omloop het Nieuwsblad terecht twitterde:

De mannen met de schoonste pakskes winnen

Cervélo, een naam als een lookworst, maar ten minste geen reclame  van laminaatparket, slaapmiddelen of foute kantelpoortenproducenten op je fiere borst! En ook iets geweldigs tussen je snelle benen. Niet zo’n fricandel Specialized als Boonen, maar een geweldig strakke fiets: de kabels netjes in hun kaders verwerkt, de kleurzetting van hun frames lekker strak en hun logotype is één van de elegantere in de fietswereld.

Nee, als doorgewinterd Apple-aar/snob/Saabist/stijlfascist is de vormgeving van de durable goodies die ik koop vaak doorslaggevend. Tot het tegendeel bewezen wordt – Alfa Romeo – komt gedesignde stuff als superieur over. A thing of beauty bla bla.

Zadelpijn is een kleine pain in the ass tegenover de hartverscheurende keuze voor een nieuw koersfietskader, want het nieuwe fietsje moet oogverblindend strak worden.

Deze opties liggen voor:

Eddy Merckx Gara

Eddy Merckx Gara

De Rosa Team

De Rosa Team

Ridley Aedon

Ridley Aedon

Waarbij de Ridley een verstandige keuze is, de looks (en de prijs) van de De Rosa m’n hartje sneller doen slaan en de Merckx het allemaal heeft: de beauty & de brains.

Voor de kenners: aan dit kader komt deze ijzerwinkel te hangen…

  • Groep: Shimano Ultegra (SL?) met triple en SPD-pedalen
  • handgespaakte wielen met Ultegra-naven en Mavic CXP-33 velgen
  • Time Slice Prodigy voorvork (extra lange stuurbuis)
  • en andere hardware van Ritchey (stuur, stuurpen, zadelpen, …)

The girl and the robot

Geschreven op 26 maart 2009 in apple, lifelog, media, muziek, sport, televisie en web 2.0. 4 Reacties

The girl & the robot

Holy Scandinavian smokes, de Noorse jongens van Van de Pot Geröökte Paddenstoel/Stuifzwam/Röyksopp doen van d.i.s.c.ö, in The Girl and the Robot.

  • Het ruikt naar angelieke Air,
  • sprint van 0 naar 121 bpm als synthetisch gesmeerde Giorgio Cizeta-Moroder,
  • bonkt in the back seat kont als Erasure
  • en knettert als vers opgewekte hoogspanning van Kraftwerk.

En dat twinkelt vooral door de inzet van Robyn, de zijdezachte Zweedse godin die me wel eens van poepeke zwam mag komen influisteren.

Moet toch maar eens werk gaan maken van die gedroomde Scandinavië-rondreis. Want the only way is öp!

Kut

Geschreven op 5 maart 2009 in lifelog, sport en video. 6 Reacties

Kut kut kut!

‘t Is van den hond: de Nike+ challenge tussen loopse blogsters en bloggers wordt gestreden en ik… zit met een kapotte poot. Die shin splints maken dat ik de jongste maand nog geen meter heb kunnen lopen. En de teven lopen nog op kop.

Shin splints, het klinkt iets sexier dan scheenbeenvliesontsteking, maar het blijft een k*tblessure.
Je loopt het letterlijk op door:

  • te snel te veel te lopen. Check.
  • vooral fietsers lopen dit risico: goeie conditie, doch lichaam niet aangepast aan lange-afstandslopen. Check.
  • op hellingen. Check.
  • met versleten schoenen. Ze zien er nog ok uit, maar na 2 jaar zal het dan wel… Check.

Om de punanipijn aan m’n onderbeen tegen te gaan heb ik nochtans onmiddellijk na de eerste symptonen alles volgens het herstelboekje gedaan:

  • rusten,
  • stretchen,
  • ijs aanbrengen,
  • niet-belastende sporten zoals fietsen,
  • … en na een doktersbezoek zijn daar nog kiné en ontstekingsremmers bijgekomen.

Toegegeven, er zijn veel ergere dingen (cf. crash supra), maar dit voelt toch ook een beetje kutje.

Tussentaal

Geschreven op 24 februari 2009 in lifelog, taal en video. 2 Reacties

Het soort Nederlands waar Vlaamse ouders hun kroost nu in opvoeden… Je zou als kleine koter van minder een batterij luiers voldrasjen.

Het bescheten taaltje dat drijft tussen De Norm, met nog een vaal schijntje van de couleur locale van de streektaal. Maar dan zonder de rijke woordenschat van een dialect.

Dat Verkavelingsvlaams (© Geert Van Istendael – we bouwen alles vol, en vergeten dat we dorpen hadden) is de weerspiegeling van een volkske dat niet in de spiegel naar z’n sproetjes durft te kijken. Het Hyacinth Bucket-syndroom.

Erger nog: het weerspiegelt een gebrek aan ruggengraat… die je ook terugvindt in de politiek. De meerderheid probeert met middelmaat een onbestaande norm naar de mond te praten, maar gaat keihard op de bek als het er echt toe doet.

Besluiteloosheid als er moet worden geregeerd en Schoon Vlaams als er A.N. wordt verwacht. Een middelmaat regeert.

Als Vlamingske in Nederland slaag ik er alsmaar beter in mijn A.N. schoon te houden op de werkvloer… Mag zelfs zetelen in de Taalcommissie van de nationale omroep. (“Jullie, Vlamingen winnen toch altijd bij Tien voor Taal.”)

Maar eens terug in mijn Oost-Vlaamse nest, in Stekene, haal ik weer mijn kleurige  dialectwoordenboek boven. En denk ik: kust ammel ulder kliesters ies mì ulder tussentoal…

En nou gij!

Vorm- maar niet doelloos

Geschreven op 13 februari 2009 in apple, lifelog, marketing, muziek, sport en web 2.0. 6 Reacties

  • 5 kilogram zwaarder dan afgelopen zomer. Check.
  • 4 … kant draaien m’n trainingen al de hele winter. Check.
  • 3 dagen ziek geweest in m’n vakantie, vorige week. Check.
  • 2r -’t weer dus- zit de jongste dagen niet mee. Check.
  • 1 linkerscheenbeen waarover ik onzeker ben dat het weer jogproof is. Check.
  • dikke 0, hoe ik me conditioneel voel. Check.

Dus terug naar het nihilistische vormpeil waar m’n triathlonachtige training ruim 2 jaar geleden begon? Mja, maar in die 2 jaar heb ik m’n lijf van kop tot teen leren kennen: van aërobe drempels tot zwaar vernachelde, mediale kniegewrichtsbanden.

In tegenstelling tot wat Pietel beweert, ben ik dus eerder vormloos dezer dagen. Maar doelloos ben ik sinds kort niet meer. Want samen met 9 bloggende lopers werd ik uit mijn kot gelokt, een elektronisch enkelbandgareeltje aangebonden, voor de promo-kar gespannen, voor een meeslepende Nike+ challenge tussen:

De meisjes

En de jongens

  • Ardi XIV. De print-keiharde-pr0n-on-demand-discokoning.
  • Bruno Bollaert (Volume 12). SOS Piet in bak-, blog- en bloedvorm.
  • Dipfico(‘s Daily). Die ik altijd associeer met de camionette van André de melkboer, Iveco Daily.
  • Kristof Nizet… zijn beste beentje voor.
  • En met hangende pootjes, bibi, Joepie, de bospoepende en kwispelstaartende onderhond die klaar is om van zich af te bijten, te apporteren en de komende tijd over deze challenge af en toe te rapporteren.

Sexy stuurlui in Walsoorden

Geschreven op 29 januari 2009 in lifelog, snapshot, sport en taal. 0 Reacties

Asjemenou,
wat doet dat scheepje nou?

Waar gaat het naartoe?
Ha, vast niet naar de Ventoux

Maar kijk, kijk!
‘t Is echt aan ‘t klimmen

Maar nee
gij slimmen

Jouw horizon
is zelfs niet in kromtaal
recht te trekken*

* ‘t Was gedichtendag zag ik vanavond op tv. Een dag om per vers te denken. Nietsvermoedend fietste ik vanmiddag nog langs Zeeuwse polderdorpjes als Paal, Hengstdijk, Vogelwaarde, Schuddebeurs, Terhole en Pabo-place Walsoorden, aan de oever van de Westerschelde, alwaar ik goedgemutst bovenstaand kiekje schoot.

De dode schoentjes

Geschreven op 29 januari 2009 in lifelog, media, taal, tech en video. 8 Reacties

Stukgedanst, stukgezwansd. Net als de rode schoentjes. M’n ouwe Onitsuka Tiger-sneakers.

Toen ik er voor het eerst een stapje mee in de wereld zette, wou menig homie graag in m’n bruine basketsloefkes staan. Niet omdat omdat de wereld dan plotsklaps ook aan hun voeten zou gaan liggen. Maar het zou toch al een eerste stap naar de wereld van sexy en vrij hard to get wezen. Kortom op dezelfde leest geschoeid als ik. *kuch.*

In de wintersolden van vorig jaar was het nochtans geen liefde op het eerste gezicht met m’n koffiebruine stappers. De lage prijs, het moet amper 30 euro zijn geweest, voor de hoge sneakers trok wel m’n aandacht. En toen ze de kans kregen om zich aan m’n pootjes te nestelen, werd ik meteen onder de voet gelopen door hun comfyness.

Nadat m’n schoentje dagen en vooral stevige nachtjes stevig hebben gestapt, tegen fiets-, auto-, effectenpedalen en sporadisch een scheen hebben gestoempt, me vaak behoedt hebben voor een stuk in m’n voeten, … Liepen ze de jongste maand op hun allerlaatste benen.

Bij gebrek aan een president in de Lage Landen om zich op te botvieren, moest ik een alternatief waardig einde uit m’n botten zien te slaan voor de oude schoentjes.

Om te voorkomen dat ik naast m’n schoenen zou gaan lopen, keet zou beginnen schoppen, uit m’n sloffen zou schieten, geen maat meer kon houden, of de schoenmaker met m’n voeten zou beginnen spelen door me een hak te zetten, heb…

… Heb ik ten lange laatste  m’n stoute schoenen aangetrokken, de Onitsuka’s een allerlaatste keer dubbel geknoopt,  … opgeknoopt.

Het schoentje bleef knellen bij de erfrechten, tot ik bij de lokale parenclub Torfs tot een minnelijk soldenschikking van 25 euro kwam. Sindsdien hebben m’n trouwe Asics loopschoenen er met de Lo Whizzers twee casual adoptiebroertjes bij.

Wij verkondigen uw dood en belijden tot Gij wederkeert dat Gij verrezen zijt, in onderstaand filmpje (via). Genoeg geshoegazed/t nu.