Ik ben in rouw. Saab, één van m’n geliefde love marks … is niet meer. *Snik*
General Motors heeft gisteren beslist de stekker uit de hart-longmachine te trekken, waaraan het Europese adoptiefkind al jaren hing. *Snotter*
Saab was nochtans een schoon kind. Slim ook, want de Opel Insignia, een knap nichtje, heeft onderhuids een koppel oren en (veer)poten van Saab meegekregen.
Saab had ook slechte vrienden; liet zich alleen rijden door rare mensen, hoorde ik vorige week nog op Radio 1.
Maar van een mooie tafel kan je volgens de volksmond niet eten, zodoende zette obese moeder GM het zorgenkind in de etalage, waar het een zware luchtfilteronsteking opliep…
Op intensive car care gaf kwakzalver Koenigsegg eerst nog een vale sprankel hoop. Maar toen de Skepp-ziekenkas die homeopathie niet wou terugbetalen was alle hoop verloren en kwamen alleen de charlatans van Spyker nog doodleuk… nagel aan Saabs doodskist spelen.
Met Saab sterft straks ook de ongeboren 9-5, de nieuwe turbo-toddler uit Trolhättan, waarvoor de kinderkamer/productielijn al stilletjes werd ingericht. Maar kleine Saab is dus niet meer uit het ziekbed geraakt. Hetzelfde lot als Ariel Atom Ariel Sharon beschoren.
En dus wacht Saab een stille Schiavo-dood. Op het forum wordt de koffietafel voorbereid en thuis heb ik alvast een bescheiden mausoleum ingericht met daarin het gewaxte lichamen van een 9-3 SE Cabrio. Een bloedsnelle en blacksludgeloze bolide die mijn hartje nog altijd sneller doet slaan.
Lekker ding, Saab zacht.
Ahhww, gecondoleerd!