Was 2007 het jaar waarin m’n droomauto onder m’n kont geschoven werd, en 2008 het annus waarin een droomjob onder m’n anus geschoven werd…
Dan was 2009 het jaar waarin de koopakte van m’n droomhuisje in m’n handen geschoven werd.
En dat ging ongeveer ongelooflijk zo:
Jarenlang leidden m’n looprondes me langs een leegstaand huisje. Een übergezellig keetje midden in de natuur.
Tussen de soep en de patatten had ‘k bij de mammie eens laten vallen dat die leegstand toch onbegrijpelijk was. Als vrouw van de dorpswereld wist mams meteen wie dit huisje zo verwaasloosde, en ze sprak de vrouw des huizes er op straat eens over aan.
Sterren komen, sterren gaan… Een jaar later belt de eigenaar bij me aan, en laat het niet mis verstaan: “Ik verkoop mijn huis en jij krijgt het recht van eerste koop.”
Na een nachtje slapen om te beslissen en een 14-tal slapeloze nachten mijmeren over centen (banken, excel-sheets … the works) zette meneer de notaris koffie en zette ik in ruil een krabbel zwart op wit.
En nu dansen CAD en (iMac)-muis op de tekentafel van een bevriende architecte. En zoals je op dit voorproefje al een piepklein beetje kan zien, heeft die kaas gegeten van verbouwen.
Sounds and looks like a plan
En zoals het er nu naar uitziet, wordt 2010 dus het jaar waarin ik vooral naar bouwvakkersdecolletés zal mogen loeren… :s
Ik ben in rouw. Saab, één van m’n geliefde love marks … is niet meer. *Snik* General Motors heeft gisteren beslist de stekker uit de hart-longmachine te trekken, waaraan het Europese adoptiefkind al jaren hing. *Snotter*
Saab was nochtans een schoon kind. Slim ook, want de Opel Insignia, een knap nichtje, heeft onderhuids een koppel oren en (veer)poten van Saab meegekregen.
Saab had ook slechte vrienden; liet zich alleen rijden door rare mensen, hoorde ik vorige week nog op Radio 1.
Maar van een mooie tafel kan je volgens de volksmond niet eten, zodoende zette obese moeder GM het zorgenkind in de etalage, waar het een zware luchtfilteronsteking opliep…
Op intensive car care gaf kwakzalver Koenigsegg eerst nog een vale sprankel hoop. Maar toen de Skepp-ziekenkas die homeopathie niet wou terugbetalen was alle hoop verloren en kwamen alleen de charlatans van Spyker nog doodleuk… nagel aan Saabs doodskist spelen.
Met Saab sterft straks ook de ongeboren 9-5, de nieuwe turbo-toddler uit Trolhättan, waarvoor de kinderkamer/productielijn al stilletjes werd ingericht. Maar kleine Saab is dus niet meer uit het ziekbed geraakt. Hetzelfde lot als Ariel Atom Ariel Sharon beschoren.
En dus wacht Saab een stille Schiavo-dood. Op het forum wordt de koffietafel voorbereid en thuis heb ik alvast een bescheiden mausoleum ingericht met daarin het gewaxte lichamen van een 9-3 SE Cabrio. Een bloedsnelle en blacksludgeloze bolide die mijn hartje nog altijd sneller doet slaan.
Recente reacties