M’n lange lijf is tot op de millimeter opgemeten door de fietsenmaker, vanmiddag. Een andere vent aan m’n lijf laten frunniken doe ik niet onmiddellijk voor mijn plezier. Maar het hogere doel is wel Machiavellistisch piacevole: een nieuwe, perfect afgestelde koersfiets.
De racemachine waarop ik de jongste twee jaar duizenden kilometers sjeesde is een derdehandse Eddy Merckx met alle -pardon me vélofrench- toeters en bellen… van een jaar of 7 geleden. En die fiets zit me niet als gegoten, zoals m’n mountainbike dat modderfiguurlijk wel doet.
Die mountainbike was nochtans een goedkoop eindereeksje van Ridley. De meeste sportfietsfreaks hebben zo de belachelijke gewoonte om een fietsmodel na één jaar als passé te bestempelen. Die idée fixe wordt hen aangepraat door fietsfabrikanten die elk jaar nieuwe/andere stickertjes op hun fietsjes hangen, terwijl de fiets onderhuids meestal de oude blijft.
Nadat de fietsenmarchand mijn armen, benen, schouderbreedte, … schofthoogte had opgemeten, bleek die mountainbike me op het lijf te zijn geschreven. Meegenomen was ook dat die fiets er ook nog verdomd strak uitzag: een donkergrijs kader, met zwarte décals en witte belettering. Dat assorteert mooi bij m’n sobere fietsgarderobe.
Want zo’n drukbedrukt sponsorspandex van foute kantelpoortproducenten komt niet aan mijn lijf. Of de dégoutante overtreffende trap: op zondagochtend met hun overmaatse bierspieren in zo’n pakje van een professionele wielerploeg kruipen. Alsof je daardoor plotstraps forse Boonen-benen krijgt, forse broekvulling incluis.
Hoewel, voor één teamoutfit wil ik alvast een uitzondering maken: die van Cervélo. Want zoals Robin bij de Omloop het Nieuwsblad terecht twitterde:
De mannen met de schoonste pakskes winnen
Cervélo, een naam als een lookworst, maar ten minste geen reclame van laminaatparket, slaapmiddelen of foute kantelpoortenproducenten op je fiere borst! En ook iets geweldigs tussen je snelle benen. Niet zo’n fricandel Specialized als Boonen, maar een geweldig strakke fiets: de kabels netjes in hun kaders verwerkt, de kleurzetting van hun frames lekker strak en hun logotype is één van de elegantere in de fietswereld.
Nee, als doorgewinterd Apple-aar/snob/Saabist/stijlfascist is de vormgeving van de durable goodies die ik koop vaak doorslaggevend. Tot het tegendeel bewezen wordt – Alfa Romeo – komt gedesignde stuff als superieur over. A thing of beauty bla bla.
Zadelpijn is een kleine pain in the ass tegenover de hartverscheurende keuze voor een nieuw koersfietskader, want het nieuwe fietsje moet oogverblindend strak worden.
Deze opties liggen voor:
Eddy Merckx Gara
De Rosa Team
Ridley Aedon
Waarbij de Ridley een verstandige keuze is, de looks (en de prijs) van de De Rosa m’n hartje sneller doen slaan en de Merckx het allemaal heeft: de beauty & de brains.
Voor de kenners: aan dit kader komt deze ijzerwinkel te hangen…
- Groep: Shimano Ultegra (SL?) met triple en SPD-pedalen
- handgespaakte wielen met Ultegra-naven en Mavic CXP-33 velgen
- Time Slice Prodigy voorvork (extra lange stuurbuis)
- en andere hardware van Ritchey (stuur, stuurpen, zadelpen, …)
Recente reacties