Nederlandse iPhonebezitters klagen steen en been over de slechte dekking van het T-Mobile-netwerk. En mag ik dan vanonder m’n steen kruipen en in m’n vuistje lachen?
De godganse dag onbereikbaar met je iPhone
Wie verplicht je om een superduper-mobiel te kopen die je vastketent aan een abonnement? Je kan toch een homp praatplastic van een ander merk kopen, of vanuit Nederland even naar België sjezen om een simlockvrije foon te scoren.
Voor mobiele kuddedieren
Gekker nog: je kan simpelweg uit de hipster-wapenwedloop stappen. Mijn oudbakken Nokia-baksteen doet het nog perfect na 3 jaar dagelijks gebruik: bellen, sms’en, crappy kiekjes schieten, sync’en met agenda’s en me ‘s ochtends veel te vroeg wekken.
Waarom zou je iets weggooien als het voldoet aan je behoeften, nog perfect werkt of eenvoudig te fiksen is? (Lees ook over het Repair Manifesto, via meneer Crusty.)
En something old skool wordt vroeg of laat toch weer cool.
Voor suspicious mobile minds
Het zal me eigenlijk allemaal rookworst wezen, want content is king zijn is king. En ik ben these days tevreden en dolgelukkig met àlles wat ik heb. Nee, gecreëerde behoeften zijn niet meer aan mij besteed.
(Schreef een redacteur die dagelijks naar 5 computerschermen zit te turen en die vorig jaar maar al te ‘content’ was dat iemand kort na de Turkish-crash een foto twitterde, die meteen gebruikt mocht worden op tv.)
Met ‘Victor Victory’-gejuich werd de Nederlandse Victor Muller onthaald door het Zweedse Saab-personeel. Weesjes, want moederbedrijf General Motors had hun levenswerk opgegeven na een lang ziekbed.
Wonderdokter Victor wil van de wonderbaarlijke genezing van de autoproducent een erezaak maken. Het is op zijn minst merkwaardig hoe hij tijdens zijn reddingsactie zijn Spyker-paard achter de grote Saab-kar spant om de band weer lopende te krijgen.
Want Spyker betaalt voor de overname een relatieve peulschil van 52 miljoen euro aan GM en wil 400 miljoen euro lenen van de Europese Investeringsbank. “Dat geld is bestemd voor ontwikkeling van groene technologie.” Groene technologie aka homeopathie?
Kritiek
Dat zo’n lening geen vanzelfsprekende aalmoes is, ziet ook de Nederlandse (en twitterende) europolitica Corien Wortmann. “Aangezien de Zweedse staat garant staat voor de EIB-lening is er in feite sprake van staatssteun. Dat zouden autofabrikanten zoals Volvo of Opel óók wel willen ontvangen. De vraag is echter of dat wenselijk is”, stelt Wortmann in de Telegraaf.
En geen lening betekent geen deal.
Maar als blinde Saab-lover en Obama-believer wil ik Muller het voordeel van de terechte twijfel geven en hem zijn Yes we-can-moment gunnen. Waarom? Omdat Saab veel kenmerken gemeenschappelijk heeft met Apple. Een kleine chronologie:
Classic
Als 6-jarig manneke (1987) zag ik hoe een vriendje aan de chiro werd afgezet met een Saab 900 Aero. Vanaf dat moment wist ik het: later moet ik ook zo’n auto hebben. Jongensdroompje. De 900 Aero is tot op vandaag nog het Saab-icoon, de classic
Apple heeft zo ook z’n iconische classic. Het all-in-one computertje uit 1990 dat jarenlang letterlijk icoontje mocht spelen in Mac OS. Een andere jeugdvriend van me had/heeft er eentje. Toen we thuis ook een mac kregen wisselden we jarenlang softwaretjes uit op diskettes. Onder Saabisten bestaat ook zo’n wij-tegen-de-restsfeertje.
Macintosh Classic en Saab 900 Aero
Oudere broertjes en zusjes
Deze klassiekers kwamen niet als hemelse dauw uit de lucht gevallen in Trölhattan en Cupertino.
Nee, de Saab 900 was een directe evolutie was de 99 en 90, en de Apple Classic was gewoon het jongere en frivolere zusje van de Macintosh en de SE.
Mac SE en Saab 90
Oer-ouders
Het zogenaamde DNA van Saab, waar Muller het zo graag over heeft, is ontsponnen bij de Ursaab.
De pit van de Apple stamboom ligt dan weer bij de Apple I en II.
Adam en Eva: Apple I en Ursaab
Pubers
Zowel bij Apple als Saab zag je dat ze stillekesaan hun edge verloren nadat de succesboost van hun classics uitgewerkt was. In de apenjaren ’90 brachten beide bedrijven puisterige pubers van producten op de markt.
Bij Saab heetten die lastpakken 900NG/9-3. (Hoewel de 9-3 cabrio wel een bloedmooi meisje van 16 was.)
Bij Apple heetten die hormonenbommen Performa/LC. (Hoewel de Performa 630 een aantrekkelijke multimediamachine was.)
Performa 630 en 9-3 Cabrio
Generatie X
Gelukkig begonnen Apple en Saab na deze miskleuntjes weer het licht te zien. Apple eerder dan Saab.
De iMac betekende het begin van het einde van de Apple-puberteit. Het kleurrijke design deed de concurrentie letterlijk verbleken en maakte van een computer plots een hebbeding… Zònder diskettestation, mét internetverbinding.
De introductie van OSX maakte Apple iets later helemaal the rage.
Aan de Zweedse kant van de grote plas was men ook druk doende met designen, zo bleek uit het prototype van de Saab Aero X.
Aero X en iMac bondi
Helaas draaide mama GM na de Aero X-studiebeurs de geldkraan dicht. Alleen de 9-3, het stiefzusje van de Opel Vectra, kreeg nog een neuscorrectie.
En, wat veel belangrijker en pijnlijker is: als het aan GM lag, was de nieuwe 9-5 een stille wiegendood gestorven. Deze nieuwe wagen, op basis een tweeëiig tweelingzusje van de Opel Insigna, was eind 2009 helemaal productieklaar. Sterker nog: tijdens de overgang van oud naar nieuw werd in de Trölhattan-utero de productielijn voor de nieuwe 9-5 helemaal klaargemaakt.
De nieuwe 9-5 en een iMac
… Als een kinderkamer inrichten voor een kind dat slechts een handvol dagen zou leven, binnen de muren van de kliniek. Maar dat was dus (onder EIB-voorbehoud) buiten die lefgozer van Victory Muller gerekend…
O ja, de kop van dit bericht knipoogt stiekem ook naar mamaappelsap.nl.
Met andere woorden: ik ben die houding niet meer gewoon, én m’n bovenlijf is verzwakt nu ik al een hele tijd niet meer heb gezwommen. Het harde leven van een bureaumanneke dat moet sporten om toch wat beweging te hebben.
Maar fitnessen om dat bovenlijf te pimpen vind ik zo belachelijk blasé: betalen om in een inspiratieloos hok jezelf in nieuwerwetse marteltuigen te wurmen.
De videozone op deredactie.be is een stapje voorwaarts in hun videoaanbod. Maar het blijft de processie van Echternach chez VRT, want die videozone popt up, is buggy, is nog vrij lelijk…
En wat mij nog altijd de grootste doorn in het oog is: de filmpjes verdwijnen na verloop van (vaak korte) tijd. Een moderne boekenverbranding.
Enter YouTube. Ok Marco, ook daar worden veel videootjes naar de prullenmand (OSX) / prullenbak (Windows) verwezen. Aber onder het mom van het informatief citaatrecht lijkt me dat we daar wel snippets uit VRT-programma’s mogen droppen.
Voor m’n vorige blogposts heb ‘k er zo nog 2 geript. Hoe?
Je gaat in de videozone op zoek naar het filmpje dat je wil rippen
Klikt op het URL-icoontje/kettingkje links naast de player
Kopieert die URL
Plakt die in de adresbalk van je browser en surft naar het filmpje
Kijkt naar de HTML-bron van de pagina waarop je terechtkomt en zoekt (appeltje-f op mac, ctrl-f op een windoos) naar .flv
De url van die flv (http://… .flv) kopieer je en plak je weer in de adresbalk van je browser
Save dat .flv-ding
En open het met het gratis programmaatje MPEG Streamclip (zowel mac als pc)
Ga via de schuifbalk in dat programma naar het punt waar je het filmpje wil laten beginnen, zet dit als in-punt door onder EDIT, Select In te kiezen.
Voor het eind-/uitpunt doe je respectievelijk hetzelfde met Select Out
Vervolgens Trim je (het overtollige links en rechts wegsnijden), ook terug te vinden onder EDIT
Exporteer je het filmpje bv. als .mp4-bestand met H.264-compressie (FILE > EXPORT TO MPEG-4 > Make MP4)
En zo heb je een losgeknipt fragment dat je kan uploaden naar YouTube.
Er bestaan natuurlijk 1001 manieren om dit voor mekaar te krijgen -met een http-sniffer als Charles bv.- maar deze manier vind ‘k een leuke combinatie van kwaliteit, snelheid en zo min mogelijk software.
(Het was ruim 2 jaar geleden dat ‘k nog een rip-berichtje achterliet, toen ging het over good ol’ Realplayer-streams.)
In tegenstelling tot wat Pietel beweert, ben ik dus eerder vormloos dezer dagen. Maar doelloos ben ik sinds kort niet meer. Want samen met 9 bloggende lopers werd ik uit mijn kot gelokt, een elektronisch enkelbandgareeltje aangebonden, voor de promo-kar gespannen, voor een meeslepende Nike+ challenge tussen:
De meisjes
Deruddere Lies. De concurrentie is ondersteboven, want voornaam/achternaam staan achterstevoren.
Jess jogt en de dolle avonturen van het straffe stafrijm.
En met hangende pootjes, bibi, Joepie, de bospoepende en kwispelstaartende onderhond die klaar is om van zich af te bijten, te apporteren en de komende tijd over deze challenge af en toe te rapporteren.
medemensen die onophoudelijk het snot in hun neus optrekken, en verrekken hun ruiker te snuiten,
het gebruik van ‘teveel’ waar “te veel” wordt bedoeld,
mazoutstoven/dieselauto’s/SUV’s,
Nederlandse radio,
het overheersende Vlaams-Brabantse accent op den Vlaamschen televies -zelfs Oost-Vlaamse gouwgenoot Peter VdV laat zich op lange i’s betrappen,
foebal,
‘dan heb ik zoiets van’,
poken -te laf om te swaffelen,
woordvoerders die de zinsnede ‘het verhaal van …’ in de mond nemen om iets gewichtig te doen klinken -ze hebben blijkbaar hun fat chance gemist om Geert Lambert zijn weightwatchersblowjob te geven,
…
heb ik sinds gisteren last van een acute scheenbeenirritatie. Shin splints in Angelsaksische vakterminologie.
Hoe loop je dat op? Als symptoom van syfilis… Of je loopt het zoals ik létterlijk op, door met je looptrainingen te hard van stapel te lopen en te veel op heuvels te trainen.
Niets dat wat rust, ijs, fietsen en een streepje Shins niet kunnen oplossen.
De koersfietsdokter had onlangs slecht nieuws: jouw body is kapot.
En dat titanium onderdeeltje van m’n achterwiel lag bij hem op het schap à 150 euro -meer dan een doorsnee titanium protese in een mensenbody.
bestelle daar diezelfde Dura Ace 7700 9 speed body à 66,55 euro, thanx pond-laagstand,
(update:cyclestore.co.uk blijkt nog een eurootje cheaper te zijn)
geeft doorweekte postbode Dickie bij levering een pint, men zegge en schrijve een 4 werkdagen later,
Wat me uit een radio-interview met bnox over deze dooie nostrada-mus vooral is bijgebleven:
De laatste tijd zijn die hele kleine laptopjes enorm in. Ze zitten tussen een BlackBerry, of een rekenmachine en een laptop in. Die zijn ook niet meer zo duur…
En nu komt het…
Ze verhouden zich dus als het schoothondje tegenover normale honden.
En ik die dacht dat zo’n foefenklikker best een prijzig beestje was. Goed fout dus, want -man bites dog- wat blijkt? Een aantal oude Chinese desktopfokkers hebben sinds Mao geen last meer van de nostrada-mus, maar wagen zich toch aan de voorspelling van een netdog-stamboom in Voolspellingen 2009: twintig kennels aan het woold
De laatste tijd zijn die hele kleine lapdogjes enolm in. Ze zitten tussen een watelkonijn, of een muscuslat en een schoothond in. Die zijn ook niet meel zo duul…
De dagen van die hotdog tegen uw kristallen ballen zijn dus geteld. Naar het asiel met die grote lapdog van een Afghaanse Windowshond op je schoot. Verwarm je cloten aan barebones barkgains als Psihond Netdog, Asus Eee Pekinees, Acer Aspire Ond, M(alteser) S(tar) I(nternational) Wind en MacBark Air. (Het verwondert me trouwens dat LaCie nog geen netdog gekweekt heeft.)
Meegenomen is dat de pups net genoeg megabyte in huis hebben om Pol de postbode af te schrikken. Tevens zijn de teefjes standaard voorzien van een gevoelige Fifi-chip, een doggy style webcam en kunnen ze overweg met Fetch. Het is wel aan te raden eerst Bobby te gebruiken om infinite loops te vermijden.
Het hele assortiment aan netdogs is alras en inclusief voeding verkrijgbaar bij Tijs Frolics, waar u desgewenst kan betalen kan met, Bankhondtact of Pedigree Paypal.
Om maar op het randje van de hondse ironie te zeggen dat de mainstream alle trendkoffiedikkijkers toch te snel af is. Tot dusver mijn poging tot wannabe-houbi. FAIL.
Voor het snapshot hiernaast heb ik geen koeienvla een blowjob gegeven. Nee, als je een rondje gaat mudbiken, spat er al eens een drupje drets op je e-muil.
Maar het gaat me eigenlijk niet om die fondant facial. Het gaat me ook niet echt om de grofkorreligheid van het shot. Geschoten met de povere 1,3 megapixel-cam van m’n old skool Nokia 6230i.
Dat mobieltje, daar gaat ‘m me nu ff om. Hij is van de krijg, doet het nog perfect, synct feilloos met de BlackBook en kan tegen een stootje tijdens het mountainbiken.
En als je weet dat ‘k dagelijks maar een 1/2 uurtje te pendelen heb met de fiets, voor het overige vaak online zijn kan én amper mobiel telefoneer… Waarom zou ik – als all time appelaar – dan toegeven aan de koopgeile gedachte aan een aaiFoon die Apple me deep in de throat wil rammen? Shoot!
Recente reacties